Po III rozbiorze Polski w 1795 r. Sopoćkinie zostały przejściowo włączone do Królestwa Prus (zabór pruski), do prowincji Prusy Nowowschodnie. Już w 1807 r. nastąpiło wyzwolenie i Sopoćkinie znalazły się w departamencie łomżyńskim w Księstwie Warszawskim podczas wojen napoleońskich. Po kongresie wiedeńskim, latach 1815–1915, miasto wchodziło w skład Królestwa Polskiego (Kongresowego) pod panowaniem Imperium Rosyjskiego (zabór rosyjski) – od 1816 r. w województwie augustowskim, od 1837 r. w guberni augustowskiej, a od 1867 r. w suwalskiej. Dawna przynależność do guberni suwalskiej ziem aż do Niemna (na odcinku do ujścia Łosośnej) pozwala zaliczyć miasto do historycznej Suwalszczyzny i traktować je jako stolicę jej białoruskiej części (zob. Suwalszczyzna Sopoćkińska). Władze carskie odebrały prawa miejskie 31 maja 1870 w ramach represji po powstaniu styczniowym przeciwko rosyjskiemu zaborcy, gdyż walki obejmowały także okolice Sopoćkiń, a wielu mieszkańców wzięło w nich udział. mały|lewo|Sopoćkinie w pierwszych dziesięcioleciach XX w. W 1827 r. Sopoćkinie liczyły 98 domów i 733 mieszkańców, zaś w 1858 – 160 domów i 1568 mieszkańców. W 1890 r. w mieście były 173 domy i 2457 mieszkańców, znajdował się urząd i sąd gminny, poczta, olejarnia. W 1879 r. majątek kościoła przekazany został na klasztor prawosławny.