Po wojnie, w 1946 podjął pracę w Klinice Pediatrycznej w Warszawie. W 1950 zorganizował w II Klinice Pediatrycznej pierwszą w Polsce poradnię kardiologiczną dla dzieci. Przez wiele lat był odpowiedzialny za kwalifikowanie dzieci do zabiegów diagnostycznych i terapeutycznych oraz opiekę w okresie pooperacyjnym. Prof. dr habilitowany medycyny, związany z Akademią Medyczną w Warszawie i Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Był m.in. kierownikiem Samodzielnej Pracowni Patofizjologii Układu Krążenia Instytutu Pediatrii I Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej. W 1953 stworzył sekcję kardiologii dziecięcej Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Od 1959 był konsultantem, a także kierownikiem Ośrodka Naukowo Badawczego w Sanatorium Dziecięcym w Polanicy. W 1970 był organizatorem i przewodniczącym pierwszego w Polsce Kongresu Europejskiego Towarzystwa Kardiologów Dziecięcych.

Od 1985 członek korespondent, a od 1988 członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W latach 1972–1983 członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, w 1993 nadano mu członkostwo honorowe PTK. Pionier polskiej kardiologii dziecięcej, opracował nowe metody diagnostyczne oraz techniki operacyjne. W 1999 otrzymał (razem z żoną Emilią) Nagrodę m.st. WarszawyUchwała nr X/74/99 z dnia 12 kwietnia 1999 r.