Do 1935 zajmowała stanowisko konserwatywno-religijneHøidal, Oddvar K (1989) Quisling: A study in Treason, Oslo: Norwegian University Press (Universitetsforlaget), ..
W początkowym okresie działalności silnie uwypuklano w jej programie akcenty religijne, dlatego miała poparcie Kościoła protestanckiego i katolickiego oraz dużej części ich wyznawców. Jednakże po 1935 straciła je z powodu wzrastającego wpływu haseł progermańskich i antysemickich.
Pomimo tego była najszybciej rozwijającym się norweskim ugrupowaniem politycznym przed wybuchem II wojny światowej, miała jednak w skali całego kraju niewielkie poparcie społeczne. W wyborach parlamentarnych w 1936 zdobyła już zaledwie ok. 2% głosów. Największe wpływy miała w centralnej części kraju oraz w rejonie Oslo. Na tle klęski w wyborach doszło do konfliktu pomiędzy Quislingiem i Hjortem, w wyniku czego ten drugi opuścił partię wraz z kilkoma czołowymi działaczami.
Najbardziej znanymi członkami NS byli b. premier Norwegii Jens Hundseid oraz śpiewak operowy Albert Viljam Hagelin. Sympatyzował z nią zdobywca literackiej nagrody Nobla w 1920 znany pisarz Knut Hamsun.
Symbolem NS był biały krzyż św. Olafa wpisany w koło na czerwonym tle, tzw. krzyż słoneczny.