W jej domu powstało muzeum jej imienia.
Kariera W czasie wojny domowej pracowała jako pielęgniarka-wolontariuszka i na tych obserwacjach oraz doświadczeniach oparta jest jej pierwsza publikacja – (1863, Szkice ze szpitala polowego), która przyniosła jej rozgłos.
W kilka lat później, kiedy wydawca zwrócił się do niej o napisanie książki dla dziewcząt, powstała powieść Małe kobietki (1868–1869). Książka zdobyła ogromne powodzenie, zapoczątkowując realistyczną powieść dla młodzieży. O sukcesie zadecydowała sprawnie skonstruowana fabuła, przekonująco naszkicowane postacie i zabawne, z dużym dowcipem opisane sytuacje. Powieść została wielokrotnie sfilmowana.
Popularnością cieszyły się również kolejne książki, m.in. (1870, Staromodna dziewczyna), Mali mężczyźni (1871), (1875, Ośmiu kuzynów), (1876, Rozkwitła róża), (1878, W cieniu bzów) oraz (1880, Janka i Janek).
Centralnym tematem jej twórczości było życie dzieci i młodzieży w okresie dorastania. Autorka przedstawiała relacje rówieśnicze, pierwsze doświadczenia emocjonalne oraz proces kształtowania się postaw społecznych i poczucia odpowiedzialności.