thumb|Kpt. Robert Oszek, mjr Jan Józef Ludyga-Laskowski, , kpt. Jan Keller przed pałacem w Sławięcicach – siedzibą dowództwa I Dywizji Powstańczej
Sławięcice były miejscem zaciętych walk w okresie III powstania śląskiego. Linię kolejową Kędzierzyn-Sławięcice patrolował jeden z powstańczych pociągów pancernych. 4 maja 1921 r. wieczorem szturmowy baon tarnogórski Romana Koźlika i dwubatalionowe ugrupowanie Seweryna Jędrysika (Podgrupa „Harden”) opanowały Sławięcice. W tym dniu 150-osobowy pododdział powstańców pod dowództwem Karola Krzykały, po opanowaniu Miejsca Kozielskiego, Miedar-Blachowni i śluzy w Lanertowicach, obsadził ważną pod względem taktycznym stację kolejową w Sławięcicach. Powołano Komendę Placu z Filipem Pielą na czele, a komendantem dworca został Karol Krzykała. Ukonstytuowały się polskie władze gminne z miejscowym działaczem Krukiem na czele. Przejściowo w Sławięcicach mieściła się siedziba dowództwa I Dywizji Wojsk Powstańczych. 7 maja ze Sławięcic dokonały wypadów na pozycje niemieckie baony: kozielski ppor. Leonarda Krukowskiego z pułku katowickiego Walentego Fojkisa i katowicki Franciszka Sitka z zabrskiego pułku Pawła Cymsa (Grupa „Wschód”). 4 czerwca po południu Sławięcice zostały zdobyte przez niemieckie oddziały prawoskrzydłowego zgrupowania brygady płk. hr. von. Magnisa (Gruppe „Süd”).