Kronikarze często opisują późniejszych zwierzchnich królów, jako rígh Érenn co fressabra („królowie Irlandii w opozycji”). Tytuł ten jest odniesiony do niestabilności zwierzchniej władzy królewskiej Tary od czasów śmierci Máel Sechnailla II Móra w 1022 r. Władza Máel Sechnailla została obalona przez Briana I Boru w 1002 r. i odnowiona w 1014 po śmierci Briana. Przykład zamachu Briana był kontynuowany przez wiele innych rodzin po 1022 roku, a arcykrólestwo było skutecznie zakończone przez normański quasi-podbój Irlandii w 1171 roku.
Mityczni królowie Irlandii Cessair
Dynastia Partholona (1980-1710 p.n.e.) Partholon [syn Sery, potomka Magoga, wnuka Noego] Slainge [syn] Laiglinne [brat] Rudraige [brat] Potomkowie
Dynastia Nemedian (1710-1300 p.n.e.) Nemed [krewny Partholona] Stairn [syn] Iarbonel Wróżbita [brat] Annind [brat] Fergus Czerwonoboki [brat] Semul [syn Iarbonela] Erglan [syn Beoana syna Stairna] Interregnum (1493-1293 p.n.e.)
Dynastia Fomorian (przed 1300 p.n.e.) Gann Sengann Nieznani władcy