13 września 1914 został powołany do cesarskiej i królewskiej Armii. W 1915 ukończył szkołę oficerską. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 13. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim jako dowódca plutonu i kompanii. We wrześniu 1918 został urlopowany celem kontynuowania studiów, jednak rozwój sytuacji w kraju spowodował kolejną przerwę. Od stycznia 1919 walczył jako dowódca 5 kompanii 24 pułku piechoty na froncie ukraińskim, a później bolszwickim. 8 maja 1919 został ranny, a 26 czerwca tego roku pod Lasowem – kontuzjowany. Wyróżnił się 12 września 1919 w walce z bolszewikami pod miejscowością Jazno, w której zdobył trzy działa, kilka karabinów maszynowych, wozów i koni oraz wziął kilkudziesięciu jeńców. Za ten czyn dowódca 24 pp, pułkownik Władysław Bejnar sporządził 19 czerwca 1920 wniosek na odznaczenie orderem Virtuti Militari.