Po powrocie rozpoczął praktykę w Prokuratorii Skarbu w Wiedniu. Jego kolejne miejsca zatrudnienia to: Namiestnictwo Dolnej Austrii, Ministerstwo Wyznań i Oświaty, Prezydium Rady Ministrów (jako referent prasy galicyjskiej), Namiestnictwo galicyjskie (jako komisarz powiatowy). Od czerwca 1893 rozpoczął służbę w Ministerstwie ds. Galicji. Po licznych awansach, 26 grudnia 1906 został radcą ministerialnym piątej rangi.
W 1914 otrzymał prowizoryczne kierownictwo agend prowadzonych dotąd przez min. Władysława Długosza. 30 stycznia 1915 został mianowany na stanowisko ministra ds. Galicji, lecz jego rola została zredukowana do minimum. W 1916 podał się do dymisji i przeszedł w stan spoczynku. Za swoją pracę został uhonorowany Orderem Żelaznej Korony I klasy z uwolnieniem od taksyNowy gabinet austriacki Kurier Lwowski 1916 nr 547 s. 3.
Jako emeryt zamieszkał w Krakowie u swojego brata, Kazimierza. Tam zmarł 21 stycznia 1928 i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodzinnym w kwaterze 24Karolina Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939), wyd. II, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s.