Znaki te były bardzo zbliżone do tamg, czyli znaków kreskowych używanych na terenach ciągnących się od terenów Syberii po region kaukaski i półwysep krymski, w tym przez Sarmatów w starożytności i przez Tatarów w średniowieczu. Jednocześnie były znakami dziedzicznymi pełniącymi funkcję znaków rozpoznawczych i własnościowych. Już w XIII wieku i XIV wieku zostały uprzedmiotowione, kształt natomiast popadł procesowi heraldyzacji, czyli stał się dostosowany do wymogów tzw. sztuki heraldycznej. Dało to początek znakom heraldycznym gwiazd, podkowy, księżyca czy rogaciny (wraz z jej odmianami) itd., czyli symbolom cechującym polską heraldykę.
Herb rodowy mały|201x201px|Podstawa statystycznego wizerunku polskiego herbu szlacheckiego na wzór graficzny T. Gajla Najważniejszym elementem i częścią nierozłączną polskiej heraldyki szlacheckiej jest herb szlachecki, czyli znak dziedziczny polskiego rodu szlacheckiego, który świadczy o przynależności do danego rodu, wyróżniający zarazem jego członków. W Polsce na kilkaset tysięcy rodów szlacheckich przypadało ok. 4000 herbów. Osobę lub osoby posiadające herb rodowy określa się mianym herbownych. Do herbów szlacheckich zalicza się również herby książęce, herby baronowskie i herby hrabiowskie.