Felix-Heinrich Gentzen (ur. 19 maja 1914 w Kętrzynie, zm. 2 sierpnia 1969) – niemiecki historyk, profesor uniwersytetu w Lipsku (NRD), specjalizujący się w historii Polski i historii stosunków polsko-niemieckich, m.in. w problematyce związanej z germanizacją ziem polskich, w tym szczególnie w wieku XIX i na początku XX (Hakata). W swoich badaniach naukowych ściśle współpracował z historykami polskimi.
Życie Pochodził z inteligenckiej rodziny w Prusach Wschodnich, był synem architekta i wnukiem lekarza. Rodzice przenieśli się do Berlina gdy Felix był jeszcze chłopcem, tam też ukończył Falk-Realgymnasium, szkołę znaną z podtrzymywania tradycji wielkoniemieckich. Od 1932 służył w Reichswehrze. W II wojnie światowej brał udział od roku 1939. Na froncie wschodnim w szeregach Wehrmachtu (w stopniu porucznika artylerii, potem kapitana); znalazł się pod Stalingradem, gdzie podczas bitwy stalingradzkiej pojmany został do niewoli radzieckiej. Od tego czasu do końca wojny współpracował z Armią Czerwoną jako tłumacz.