Po śmierci Ajuki w roku 1724 jego syn Czeren-Donduk (1724–1735) został zmuszony do złożenia przysięgi wierności carowi, tym razem spisanej w języku ojrackim, wraz z kałmucką arystokracją (nojod) i urzędnikami.
W następnych dziesięcioleciach Kałmucy stopniowo tracili swoje pastwiska na rzecz rosyjskich kolonistów i zubożali zaczęli się bać, że Rosjanie zamienią ich w chłopów i chrześcijan. Od początku swoich kontaktów z Rosją Kałmucy służyli jako wojska posiłkowe carów i ze względu na ich skuteczność żądania Rosjan w tym zakresie bezustannie wzrastały, bez względu na pogarszającą się sytuację ekonomiczną Ojratów. W tych okolicznościach w roku 1771 większość Kałmuków, ok. 31 tys. gospodarstw, uciekła do Dżungarii, gdzie wcześniej zaprosił ich cesarz Chin Qianlong (1735–1796). Spośród tych Kałmuków, nękanych przez surowe warunki pogodowe oraz ataki rosyjskiej armii i Kazachów, do celu dotarła zaledwie około jedna trzecia. Nad Wołgą nadal pozostało ok. 11 tys. gospodarstw Kałmuków, którzy z różnych powodów nie mogli lub nie chcieli dołączyć do większości, albo zmuszono ich do powrotu.