Terytorium Buriacji zostało formalnie przyłączone do państwa rosyjskiego traktatami z 1689 (Nerczyńsk) i 1727, kończącymi konflikt z Chinami.
Ostatni etap etnogenezy Buriatów odbył się już w warunkach państwa rosyjskiego. Od XVII do XX w. liczebność Buriatów wzrosła z 77 tys. do 300 tys.
Gospodarka Hodowla Do czasu aneksji terytoriów bajkalskich do Rosji podstawą gospodarki buriackiej był wypas bydła. W regionie przedbajkalskim był prowadzony wypas koczowniczy, zaś na Zabajkalu również wypas leśny. Układ ten utrzymywał się do początku XX w. Większość Buriatów hodowało cztery rodzaje zwierząt: konie, bydło rogate, owce i kozy. Na terytoriach pustynnych i półpustynnych na pograniczu mongolskim hodowano przeważnie wielbłądy. Ciepłymi porami roku bydło wypasano, nie zapędzając go do gospodarstw. Zimą zaś trzymano je w zagrodach blisko jurt. Bydło trzymano w zagrodach, aby chronić je przed drapieżnikami. Zimą nierzadko było wprowadzane do gospodarskiej jurty. W długich miesiącach zimowych karmiono je sianem.