Rolnictwo Wraz z hodowlą bydła Buriaci wprowadzili uprawę ziemi. Do XIX w. utrzymywał się podział na dwa typy gospodarowania: gospodarkę wypaleniskową w żyznych dolinach rzecznych (głównie u Alarów i Idinów) oraz uprawa ograniczająca się do utugów w rejonach stepowych. Utugi nie wymagały dużych nakładów pracy, polegały na nawożeniu traw stepowych i zbieraniu wyrosłych na nawozie traw. Jednak pomimo prostego gospodarowania taką uprawą, przynosiła ona niski plon z powodu panujących silnych wiatrów i niskich temperatur. Do upraw zbóż preferowano tereny górzyste i zalesione, które następnie karczowano. Wysokie koszty wypalania lasów pod uprawę, spowodowały, że ich właścicielami byli jedynie najzamożniejsi Buriaci. Siali żyto i mniej popularny owies, orkisz i jęczmień. W nielicznych dużych uprawach wysiewano również proso i grykę. Praca na roli w Buriacji jest znacznie uzależniona od klimatu, który pozwala uprawiać ziemię między początkiem maja a przełomem sierpnia i wczesnych dni września. Do przybycia Rosjan używali do tego celu motyk. W XVII w., pod wpływem Rosjan, zaczęto stosować w rolnictwie brony i pługi, do których zaprzęgnięto konie. Do żęcia używano sierpów, wypartych przez kosy w XX w. Ścięte łodygi ubijano cepami, a słomę oddzielano za pomocą wachlowania albo przerzucając ją przez sito.