Na terenie obniżenia pozostałości lasu zachowały się jedynie w wyższych partiach po południowej i północnej stronie obniżenia. Jest to przeważnie las mieszany i olsz jesionowy. Wśród gatunków liściastych występują głównie: jesion wyniosły, klon, lipa, buk zwyczajny, dąb szypułkowy, a wśród drzew iglastych: cis pospolity, sosna, świerk. Liczną grupę w drzewostanie stanowią drzewa liczące 60–100 lat. Naturalne zbiorowiska roślinne w środkowej części obniżenia są niemal zupełnie zniszczone działalnością człowieka, który zajął ten teren pod uprawy. Nielicznie zachowały się małe enklawy drzew liściastych i zarośli nadpotokowych i nadrzecznych. Z roślin chronionych występują: dziewięćsił bezłodygowy, lilia złotogłów, kopytnik pospolity, wawrzynek wilczełyko.

Klimat Na terenie obniżenia klimat wykazuje cechy podobne do klimatu Sudetów, jest umiarkowany, przejściowy, ciepły, charakteryzuje się zmiennym stanem pogody. Średnia roczna temperatura powietrza oscyluje w granicach 6–7 °C. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec (14–16 °C), a najzimniejszym styczeń (2–3 °C). Średnia roczna suma opadów na terenie obniżenia waha się pomiędzy 700 a 900 mm. Zwiększa się ona wraz ze wzrostem wysokości bezwzględnej, a ponadto zwiększona jest również na stokach dowietrznych. Opadom często towarzyszą gwałtowne burze z wyładowaniami.