W 1925 przeniósł się do Warszawy, gdzie kontynuował studia weterynaryjne i chemiczne na UW, a w 1927 zaczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym tej uczelni. W 1927 – na dwa lata przed uzyskaniem dyplomu lekarza weterynarii – u prof. Stanisława Przyłęckiego (kierownika Zakładu Chemii Fizjologicznej Wydziału Weterynaryjnego) rozpoczął owocne badania nad enzymami grupy esteraz.
W 1930 wyjechał na staże zagraniczne (jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej): w latach 1930–1931 w Sztokholmie pod kierunkiem Hansa von Eulera pracował nad katalizą enzymatyczną w 1930 pracował w Kaiser-Wilhelm-Institut w Berlinie u prof. Carla Neuberga. W 1932 otrzymał stopień doktora filozofii w dziedzinie chemii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW, w październiku 1933 odbyło się jego kolokwium habilitacyjne, a w 1934 otrzymał zatwierdzenie habilitacji. W tymże roku zaczął samodzielnie kierować Zakładem Chemii Ogólnej i Fizjologicznej Wydziału Weterynarii UW. W 1937 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego.