Prawdopodobnie w 1002 roku książę Polski Bolesław Chrobry kosztem Królestwa Węgier przyłączył do swego państwa ziemie spiskie, razem z większością dzisiejszej Słowacji. Polska utraciła je jednak przed 1031 rokiem. Węgry w II połowie XI w. zaczęły umacniać swoją kontrolę nad regionem, intensywnie je kolonizując i wykonując na nich coraz więcej uprawnień administracyjnych. Pierwsza wzmianka o Spiszu (wówczas określano tak jedynie okolice Spiskiego Zamku) pochodzi z dokumentu króla węgierskiego Andrzeja II z 1209 roku. Na terenie północnego Spisza funkcjonowała polska kasztelania spiska wzmiankowana jeszcze w Kronice Wielkopolskiej pod datą 1136 z nazwą Spis. Granica w tym czasie biegła najprawdopodobniej tuż na południe od Podolińca, który pełnił funkcję polskiej strażnicy granicznej (pobliski Kieżmark pełnił tę samą rolę po stronie węgierskiej). Później Węgry wkroczyły na teren kotliny Popradu i na przełomie XIII i XIV w. na Zamagurze. Polska utraciła wówczas okolice Podolińca i Starej Lubowli, należące wcześniej do ziemi sądeckiej.