Pasażerów chroniła najdłuższa wówczas hala dworcowa w Europie. Została zbudowana przez zakłady MAN w Gustavsburgu, które zbudowały również most kolejowy na Renie (Eisenbahnbrücke Mainz-Süd). Przy długości 300 metrów i szerokości 47 metrów konstrukcja z żeliwa i kutego żelaza, szkła i blachy falistej zajmowała powierzchnię około 14 000 metrów kwadratowych. Konstrukcja dachu podzielona została na 29 pól i wsparta na sześćdziesięciu słupach z kutego żelaza. Fronty zamykano szklanymi fartuchami do wysokości pociągów. Najwyższy punkt dachu zaopatrzono w przeszkloną, otwieraną klapę do odprowadzania dymu i pary. Kolejne dwie tafle szkła zainstalowano w obudowę, która poza tym składała się z blachy falistej.
Zniszczenia wojenne W czasie II wojny światowej stacja została poważnie uszkodzona w wyniku bombardowań: zniszczono 1767 metrów torów i 198 zwrotnic. Jednocześnie zniszczeniu uległy systemy bezpieczeństwa i telekomunikacyjne. Mimo zniszczeń ruch pociągów z krótkimi przerwami był utrzymanyMax Schweinitz: Zehn Jahre Wiederaufbau bei der Bundesbahndirektion Mainz. In: Bundesbahndirektion Mainz (Hrsg.): Die Bundesbahndirektion Mainz. Festschrift zur sechzigjährigen Wiederkehr der Gründung der Eisenbahndirektion Mainz. Carl Röhrig, Darmstadt 1956 = Sonderdruck aus Die Bundesbahn 22/1956, S.