Jeśli w kanale transmisyjnym nie występują szumy, to sygnał wyjściowy odbiornika różni się od oryginalnego sygnału wejściowego tylko błędem kwantyzacji.
Rozszerzeniem metody kompresji DPCM jest adaptacyjna różnicowa modulacja kodowo-impulsowa, czyli ADPCM.
Podstawy analityczne thumb|600px|Schemat nadajnika dla modulacji DPCM thumb|600px|Schemat odbiornika dla demodulacji DPCM Predykcja wartości próbki n:
gdzie – współczynnik predykcji.
Sygnał wejściowy kwantyzatora (błąd predykcji):
Sygnał wyjściowy kwantyzatora:
gdzie – błąd kwantyzacji.
Sygnał zrekonstruowany:
Zysk przetwarzania Stosunek sygnał–szum na wyjściu DPCM:
gdzie to odpowiednio wariancja oryginalnego sygnału wejściowego i błędu kwantowania.
Zysk przetwarzania:
gdzie – wariancja błędu predykcji.
Zalety i Wady Zalety metoda DPCM pozwala zakodować sygnał na mniejszej liczbie bitów niż PCM stosunek sygnał–szum kwantowania jest lepszy o 4 – 11 dB niż w przypadku systemu PCM (dotyczy kodowania sygnałów mowy)
Wady Brak możliwości swobodnego dostępu do strumienia: dekodowanie każdej próbki wymaga znajomości całej historii (problem ten rozwiązuje się, wprowadzając cykliczne zerowanie predyktora, co jednak pogarsza efektywność kompresji).
Zobacz też ADPCM G.711
Kategoria:Algorytmy kompresji stratnej