Program może również zapisywać bajty, jak chce i nie musi deklarować, ile ich będzie, ani jak będą uporządkowane.
Inną możliwością było automatyczne zapewnienie programowi łączności ze standardowymi strumieniami – w starszych systemach programista musiał się o to samodzielnie zatroszczyć.
Unix obsługiwał strumienie, więc biblioteka standardowa języka C też musiała zapewniać ich obsługę. W wyniku większość standardowych bibliotek C umożliwia wykorzystanie strumieni, nawet jeżeli system operacyjny nie zapewnia takiego rozwiązania.
Standardowy strumień wejścia (stdin) Standardowy strumień wejścia to dane (zwykle tekst) przekazywane do programu. Pobiera on dane poprzez użycie funkcji read. Nie wszystkie programy wymagają danych wejściowych. Przykładowo, dir albo ls wykonują swoją funkcję, nie pobierając żadnych danych ze stdin.
O ile strumień nie jest przekierowany, dane są pobierane z terminala, z którego został uruchomiony program.
Deskryptor pliku standardowego strumienia wejścia wynosi 0 (zero);