Zazwyczaj część dźwięków wykonuje się, regulując jedną ręką stopień otwarcia stroika, zaś drugą zamykając i otwierając otwory palcowe.
Wysokość dźwięku zmienia się za pomocą odpowiedniego układu palców na otworach instrumentu: pozycja pierwsza: palce lewej ręki i prawej ręki są używane do gry na 8 górnych i środkowych otworach; dolny otwór pozostaje otwarty; pozycja druga: prawa ręka przesuwa się w dół, sięgając małym palcem do ostatniego dolnego otworu (dziewiątego), a lewa ręka gra na otworach górnych i środkowych.
Pozycja rąk może być też odwrotna, w zależności od tego, jak muzyk uczył się grać.
Dźwięki chromatyczne można uzyskać poprzez częściowe zakrycie otworów palcowych.
W czasie gry stosuje się różne rodzaje artykulacji. Do gry staccato wykorzystywane są mięśnie gardła, a tylko wyjątkowo język. Wibrację uzyskuje się przez zmienny nacisk warg na stroik. Istnieją dwa rodzaje wibracji: szybka i wolna. Stosuje się ją na końcu długich dźwięków. Wykorzystywana jest też technika gry glissando przy jednoczesnej współpracy palców i warg.