w słowie „wiatr”).
Przykłady w języku polskim: para [] w języku abchaskim: ашəара [] „mierzyć” w języku arabskim: ﺭأﺱ [] „głowa” w języku hiszpańskim: rey [] „król” w języku serbsko-chorwackim: srna [] „sarna” w szkockiej odmianie języka angielskiego, gdzie zastępuje głoskę [], typową dla standardowej angielszczyzny.
Spółgłoska drżąca dziąsłowa podniesiona
Około wieku XIII i XIV fonem /rʲ/ w języku staropolskim nabrał w swojej wymowie dużej frykcji, przez co upodobnił się do współczesnego czeskiego /r̝/ – spółgłoski drżącej dziąsłowej podniesionej, u której występuje zarówno drganie języka, jak i artykulacja szczelinowa (ale najprawdopodobniej wciąż była miękka: /r̝ʲ/).
rż zatraciło swój wibracyjny charakter w XVII w. (choć jeszcze w XIX w. na podstawie analizy pisowni można przyjąć, że w niektórych wyrazach zachowało się m.in. na Kresach Wschodnich). Podobnie stało się w większości gwar ludowych. Frykatywne rż zachowało się jedynie częściowo w pasie południowego Śląska i południowo-zachodniej Małopolski (tj. na Orawie, Spiszu, Podhalu), w północnej Wielkopolsce (okolice Wielenia, Czarnkowa), w pasie od północnego Kociewia przez okolice Ostródy i Lubawy po Warmię i Mazury), na północno-wschodnim Mazowszu wraz z Kurpiami, np.