Powstanie warszawskie zastało Monikę Żeromską i jej matkę w Warszawie. Podczas powstania opiekowała się rannymi, redagowała informacje do biuletynu powstańczego, uzyskane z nasłuchu radiowego. Wraz z powstańcami przeszła kanałami do Śródmieścia po zdobyciu Starówki przez Niemców. Po upadku powstania trafiła z matką do obozu przejściowego w Pruszkowie. Udało im się uniknąć transportu do obozu pracy dzięki pomocy znajomych. Przebywały w Milanówku, Krakowie, Jędrzejowie. Do Warszawy wróciły w 1945.

Po wojnie, w latach 1951–1954 projektowała dla warszawskich teatrów scenografie do sztuk Żeromskiego, Wilde'a, Korzeniowskiego. Zajmowała się malarstwem sztalugowym. Dbała o spuściznę swoich rodziców – gromadziła listy, rękopisy pisarza, a także kupowała rysunki matki. Pod koniec życia założyła Fundację na rzecz Utrzymania Spuścizny po Stefanie Żeromskim.

W 1964 otrzymała tytuł „honorowego kierownika” stołecznej Księgarni im. Stefana Żeromskiego. W 1994 roku została uhonorowana Nagrodą Literacką im. Władysława Reymonta za książkę roku.

Dwukrotnie zamężna, nie miała potomstwa.