Według autora tekstów „Bajek dla potłuczonych”, Władysława Sikory, przez samych wykonawców były one uważane za infantylne. Skecze zebrane w tym programie komizm opierają na łamaniu schematów z epiki rycerskiej i baśni. Jako takie są przykładem antybaśni, czyli modernistycznej gry literackiej polegającej na odwróceniu tradycyjnych motywów. Przykładowo, wbrew baśniowym konwencjom królewna była brzydka. W odróżnieniu od klasycznych baśni, gdzie czasem pojawiają się wątki niebezpieczeństwa i smutku, w celu nauczenia dzieci konfrontacji z takimi elementami życia, bajki kabaretu Potem oparte na smutnych motywach, np. Dziewczynki z zapałkami neutralizowały ten wydźwięk, utrzymując je w tonie niepoważnym. Jako takie są określane jako przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych, już znających konwenanse kulturowe. Komizmowi opartemu na zderzeniu stereotypów służy także używanie wulgaryzmów kontrastujących z etosem rycerskim. Podobne motywy pojawiały się również w skeczach powstałych później, a kabaretowi Potem przypisuje się ważną rolę w przełamaniu skojarzenia polskich kabaretów z lat 80. XX w.