Po zakończeniu I wojny światowej zamieszkał w Warszawie. W 1918 zatrudnił się w Ministerstwie Robót Publicznych, w roku następnym rozpoczął pracę w Wydziale Drogowym Warszawskiej Dyrekcji Kolejowej, jako zastępca kierownika Sekcji Architektonicznej, Bronisława Brochwicz-Rogoyskiego, a po jego śmierci w 1921 objął stanowisko jej kierownika, które piastował do 1924. Wg projektu pracowni sekcji architektonicznej Warszawskiej Dyrekcji Kolejowej pod kierunkiem Bronisława Brochwicza-Rogoyskiego i jego zastępców Romualda Millera i Józefa Wołkanowskiego wzniesiono dworce m.in. w Grodzisku Mazowieckim, Modlinie-Nowym Dworze Mazowieckim, Pruszkowie, Radziwiłłowie i ŻyrardowieDudkowski M., Odbudowa dworców Kolei Warszawsko... Ochrona Zabytków, LXVIII nr 1(266) 2015, s. 80–92.. Równocześnie, w latach ok. 1922–1924 współpracował z architektem Kazimierzem Mieszkisem, głównie wykonując projekty dla wojska. W latach 1924–1939 prowadził prywatną praktykę zawodową, głównie projektując dla Związku Zawodowego Kolejarzy, którego był stałym współpracownikiem i doradcą technicznym. Prowadził też działalność społeczno-organizacyjną i polityczną. Współorganizował w 1929 (i pełnił funkcję prezesa) Związku Stowarzyszeń Architektów Polskich. W latach 30.