Ignacy Grabowski (ur. 22 sierpnia 1878 w Tarnopolu, zm. 25 marca 1950 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, kanonista, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Ojciec Wojciech matka Anna z domu Oneserko. W latach 1899–1902 odbył studia na Uniwersytecie Lwowskim, a w latach 1902–1905 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, które zakończył uzyskaniem stopnia doktora prawa kanonicznego. 8 sierpnia 1904 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego. Po powrocie do kraju przez rok był wikariuszem w parafii Tartarów k. Bełżca, w latach 1906-1914 prefektem Seminarium Duchownego we Lwowie. W latach 1910–1919 był adiunktem na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1917 na Uniwersytecie Lwowskim otrzymał habilitację na podstawie monografii Ekscepcje w prawie kanonicznym. W 1919 został kierownikiem katedry prawa kanonicznego na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1921 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Był trzykrotnie dziekanem tego wydziału. Był w latach 1922-1939 radcą Kurii Metropolitalnej, w latach 1923-1932 sędzią synodalnym Sądu Arcybiskupiego w Warszawie. W okresie II wojny światowej przebywał w Warszawie.