na stanowisku sekretarza generalnego PPF zastąpił go w styczniu 1940 r. Victor Barthélémy.

Okupacja niemiecka 22 czerwca 1941 r. partia została reaktywowana w nieokupowanej części Francji, tzw. Francji Vichy. Zaatakowała ona głoszoną przez marszałka Philippe’a Pétaina rewolucję narodową (révolution nationale) za konserwatyzm i „ciasny” nacjonalizm oraz demaskowała bierną „kolaborację”, jako w istocie i w intencji antyniemiecką. J. Doriot podjął aktywną politykę kolaboracji z Niemcami, zwaną „kolaboracjonizmem”. Była ona motywowana antybolszewizmem oraz „internacjonalistyczną” ideą włączenia się w budowę zjednoczonej pod przywództwem III Rzeszy, narodowo-socjalistycznej, uwolnionej od żydowskiej plutokracji i „judeomarksizmu”, Nowej Europy. Jednym z pierwszych działań PPF było powołanie w lipcu 1941 r., po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, Legionu Ochotników Francuskich przeciw Bolszewizmowi (Légion des Volontaires Français contre le Bolchevisme, LVF);