W wyniku podziału spadku w 1585 Weikersheim przypadło hrabiemu Wolfgangowi II von Hohenlohe, który następnie kazał rozbudować średniowieczny zamek na wodzie na reprezentacyjną rezydencję w stylu renesansowym. W 1610 hrabia zniósł pańszczyznę w Weikersheim. Podczas wojny trzydziestoletniej hrabia Georg Friedrich von Hohenlohe sprzymierzył się z królem Szwecji Gustawem Adolfem. Dlatego Weikersheim stał się częścią Zakonu Krzyżackiego na mocy dekretu cesarza z 1637, a w posiadanie rodu Hohenlohe wrócił dopiero na mocy pokoju westfalskiego w 1648. Teren przed zamkiem został uwzględniony w planach przyszłej przebudowy pod koniec XVII wieku i uległ zasadniczym zmianom w latach 1710-1712 poprzez utworzenie reprezentacyjnego placu targowego skierowanego w stronę przeciwległego kościoła miejskiego. W 1729 roku dobudowano podcienia stanowiące dostęp do zamku od strony miasta. Wraz ze śmiercią ostatniego hrabiego Weikersheim, Carla Ludwiga von Hohenlohe, w 1756, miasto utraciło funkcję rezydencji i w 1806 przeszło do Królestwa Wirtembergii poprzez Księstwo Hohenlohe-Öhringen w ramach mediatyzacji na mocy Reichsdeputationshauptschluss.