W 1982 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Schladming, gdzie była szósta w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. Na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Bormio zajęła trzecie miejsce w kombinacji, ulegając tylko Erice Hess ze Szwajcarii i Austriaczce Sylvii Eder. Wynik ten powtórzyła podczas mistrzostw świata w Crans-Montana, ponownie plasując się za Hess i Eder. Największe sukcesy osiągnęła na mistrzostwach świata w Vail w 1989 roku, gdzie zdobyła dwa medale. Najpierw zwyciężyła w kombinacji, wyprzedzając bezpośrednio dwie Szwajcarki: Vreni Schneider i Brigitte Oertli. Pięć dni później zajęła trzecie miejsce w slalomie, w którym lepsze były tylko Mateja Svet z Jugosławii i Vreni Schneider.
Jej debiutem olimpijskim były starty w gigancie i slalomie podczas igrzysk w Lake Placid w 1980 roku. Obu konkurencji nie ukończyła, kończąc rywalizację w pierwszych przejazdach. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Sarajewie po pierwszym przejeździe giganta zajmowała ósme miejsce, tracąc do prowadzącej Christin Cooper 1,24 s. W drugim przejeździe McKinney osiągnęła najlepszy wynik, co jednak dało jej czwarty łączny czas. Walkę o podium przegrała z Perrine Pelen o 0,43 s.