w programie „Partnerstwo dla Pokoju” brało udział 25 państw europejskich.
Uczestnictwo w „Partnerstwie dla Pokoju” Uczestnictwo w „Partnerstwie dla Pokoju” nie było równoznaczne z gwarancjami bezpieczeństwa, jakich NATO udziela swym członkom w myśl art. 5 traktatu waszyngtońskiego. Nie stwarzało ono także formalnych przesłanek do przyjęcia do NATO, choć jak pokazuje przykład Polski, Czech i Węgier ułatwiało przystąpienie do sojuszu.
W 2010 r. do „Partnerstwa dla Pokoju” należały 22 państwa: Armenia, Austria, Azerbejdżan, Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Finlandia, Gruzja, Irlandia, Kazachstan, Kirgistan, Macedonia, Malta, Mołdawia, Rosja, Serbia, Szwajcaria, Szwecja, Tadżykistan, Turkmenistan, Ukraina, Uzbekistan.
Współpraca w ramach „Partnerstwa dla Pokoju” Cele współpracy w ramach „Partnerstwa dla Pokoju”1. Rozwój współpracy w obszarze bezpieczeństwa2. Zapewnienie stabilności na kontynencie poprzez: zwiększanie przejrzystości budżetów obronnych umacnianie cywilnej kontroli nad wojskiem wspólne ćwiczenia i planowanie obronne3. Uzyskiwanie przez partnerów zdolności do współdziałania z NATO w sferze operacji: pokojowe humanitarne inne