Sytuacja zmieniła się na korzyść Wilhelma w 1122, kiedy to utonął jedyny syn i dziedzic Henryka, Wilhelm Adelin. Akcje Wilhelma Clito na politycznej scenie wzrosły. Na przełomie 1122 i 1123 poślubił Sybillę, kolejną córkę hrabiego Fulka V i Ermengardy, córki Eliasza I, hrabiego Maine. Do koalicji przyłączył się również Ludwik Gruby. Nowy hrabia Flandrii, Karol I Dobry, nie wykazywał zainteresowania.
Henryk I zadziałał błyskawicznie. Przekonał papieża Honoriusza II do unieważnienia małżeństwa Wilhelma i Sybilli. Zawarł również sojusz z cesarzem rzymskim Henrykiem V, który miał od wschodu zaatakować Ludwika VI. Udało mu się doprowadzić również do utrzymania w neutralności większej części feudałów i łatwo odparł inwazję hrabiego Andegawenii.
Wilhelm Clito i jego stronnicy nie poddali się jednak. W 1125 zmarł cesarz Henryk, a w 1127 hrabia Karol Dobry. Spośród wielu pretendentów do hrabstwa Flandrii, król Ludwik wybrał Wilhelma, który był praprawnukiem po kądzieli hrabiego Baldwina V. Doprowadził również do ślubu świeżo upieczonego hrabiego z Joanną, córką Raniera I, markiza Montferratu i Giseli, córki Wilhelma I, hrabiego Burgundii.