Uważał, że Żydzi mają dwa obowiązki. Pierwszym jest pamiętanie o własnej historii, a drugim pamiętanie o własnej ojczyźnie. Z tego powodu Pinsker czuł się zobowiązany przypominać czytelnikom o wielkiej przeszłości narodu żydowskiego. Zignorował przy tym ważność życia religijnego rosyjskich Żydów, twierdząc, że judaizm powinien ograniczyć się jedynie do sfery kultury. Uważał, że poznawanie historii narodowej więcej rozbudzi zachwytu i miłości niż edukacja religijna. Wnioski te były oparte na jego osobistych doświadczeniach. Warto podkreślić, że w tym okresie życia Pinsker uważał, że w Rosji powinno być więcej Żydów, którzy powinni poznawać kulturę rosyjską i rosyjskie zwyczaje. Jego intencją było zbudowanie społecznej i politycznej współpracy między Żydami a Rosjanami. Środkiem do tego celu miała być rosyjskojęzyczna edukacja dla rosyjskich Żydów. Nie popierał on całkowitej integracji i asymilacji, opowiadał się jednak za integracją Żydów w życiu codziennym Rosji. W 1864 roku Pinsker odwiedził konfederację państewek Związku Niemieckiego, gdzie znalazł poparcie dla swoich poglądów. Dzięki rewolucji francuskiej i wojnom napoleońskim Żydzi Zachodniej Europy cieszyli się z równouprawnienia. Pinsker miał nadzieję, że rosyjscy Żydzi również będą mogli otrzymać takie same prawa, jak wszyscy pozostali obywatele Imperium.