Pierwsza „Apologia” składa się z 68 rozdziałów i zapisana około 150 roku. Justyn skierował ją do cesarza Antoninusa Piusa. Poruszył w niej kwestie odpowiedzi na zarzuty pogaństwa i podkreślenia zalet chrześcijaństwa. Ponadto opisał sakrament chrztu, liturgię i życie społeczne wiernych. Domagał się także zaprzestania prześladowań pod groźbą sądu Bożego. Druga „Apologia” składa się z 15 rozdziałów i została skierowana do rzymskiego senatu. Początkowo miała być uzupełnieniem pierwszej części, a bezpośrednią przyczyną jej napisania było skazanie trzech chrześcijan na śmierć. Ponownie odpowiedział na zarzuty pogan, wyjaśniał sens cierpienia i ponownie apelował o zaprzestanie prześladowań.
„Dialog z Żydem Tryfonem” został napisany po 132 roku, składa się ze 142 rozdziałów i jest najstarszą, zachowaną apologią chrześcijańską. Dzieło jest traktatem na podstawie rozmowy z Żydem wypędzonym z Palestyny, która miała miejsce w Efezie. Justyn zawarł w nim elementy autobiograficzne, opisując własną drogę do chrześcijaństwa. Zaznaczył sposób postrzegania Starego Testamentu przez chrześcijan, usprawiedliwił cześć Jezusa i tłumaczył, że to Chrystus jest oczekiwanym przez proroków Mesjaszem.