W kolejnych startach jeszcze 18 razy stawał na podium, odnosząc przy tym pięć zwycięstw (wszystkie w sprincie stylem dowolnym): 20 marca 2003 w Borlänge, 18 stycznia w Novym Měscie, 5 marca 2004 w Lahti, 7 marca 2006 w Borlänge i 15 marca 2006 w Changchun. W sezonach Puchar Świata w biegach narciarskich 2002/2003 i 2003/2004 zdobywał Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji sprintu, a w sezonie 2005/2006 był drugi.
Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2003 wywalczył złoty medal w sprincie techniką dowolną, wyprzedzając dwóch Norwegów: Håvarda Bjerkeli i Tora Arne Hetlanda. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Oberstdorfie zdobył brązowy medal w sprincie techniką klasyczną. Uplasował się tam za Rosjaninem Wasilijem Roczewem i Torem Arne Hetlandem. Na tych samych mistrzostwach był dziewiąty w sprincie drużynowym stylem dowolnym.
Wystartował na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002, zajmując 17. miejsce w sprincie stylem dowolnym. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006, gdzie w parze z Björnem Lindem wywalczył złoty medal w sprincie drużynowym techniką klasyczną. W sprincie indywidualnym techniką dowolną był trzeci;