Najpopularniejsze w Polsce, zalecane przez Polskie Towarzystwo Gleboznawcze podziały na frakcje przyjęły za wartość graniczną 0,02 mm. Najpopularniejszy w okresie międzywojennym i tuż powojennym podział Mieczyńskiego wydzielał <0,02 mm szlam (0,02-0,002 mm szlam pylsty; <0,002 mm szlam koloidalny), podział PTG z 1956 r. wydzielał <0,02 mm części spławialne (0,02-0,005 mm ił pyłowy drobny; 0,05-0,002 mm ił pyłowy gruby i <0,002 mm ił koloidalny). Z Zastosowanego nazewnictwa wynikają też synonimy części spławialnych – cząstki szlamowe, frakcja ilasta lub po prostu ił. Wynikające ze stosowanych dawniej metod analiz uziarnienia łączenie wszystkich cząstek mniejszych od 0,02 mm (0,01 mm) w jedną frakcję części spławialnych budziło pewne zastrzeżenia. W obrębie tej grupy znajdują się dwie różne pod względem mineralogi i właściwości grupy cząstek: podfrakcje grubsze (pylaste, 0,02-0,002 mm) bliższe właściwościami cząstkom pyłu oraz podfrakcja koloidalna (iłu koloidalnego <0,002 mm) składająca się głównie z minerałów ilastych oraz tlenków i wodorotlenków metali posiadająca duże znaczenie w nadawaniu właściwości glebie.