Francuska armia w sile 70 000 żołnierzy, której towarzyszył członek Komitetu Ocalenia Publicznego Louis de Saint-Just, zablokowała 12 czerwca miasto Charleroi. Austriacy i Holendrzy w sile 43 000 żołnierzy przeprowadzili 16 czerwca (I bitwa pod Fleurus) przy silnej mgle potężny kontratak, który zmusił Francuzów do odwrotu nad Sambrę i zadał im straty w wysokości 3 000 żołnierzy. Pomimo że na skutek poniesionej porażki armia francuska w Niderlandach stopniała do 80 000 żołnierzy, Jourdan 18 czerwca przekroczył Sambrę i ponownie ruszył do natarcia, przywracając blokadę Charleroi. Miasto skapitulowało 26 czerwca, tuż przed przybyciem odsieczy dowodzonej przez księcia Sasko-Koburskiego.
Bitwa Prawe skrzydło armii Jourdana składało się z dywizji generałów Marceau, Mayera, Lefebvre'a i Championneta. W centrum stała dywizja Morlota, natomiast na lewym skrzydle dywizja Montaigu. W odwodzie znalazły się dywizje generałów Habry'ego, Klébera oraz jazda generała Dubois. Przepraw na Sambrze broniła dywizja Schérera.