Specjalnością teatru były naśladujące paryski szyk programy rewiowe, których ważnym składnikiem były także występy taneczne oraz akrobatyczne. Słynne były zespoły girlsowe Morskiego Oka, które prowadził w tym teatrze Eugeniusz Koszutski. Na scenie Morskiego Oka wykorzystywano nowatorskie jak na ówczesne czasy rozwiązania techniczne (np. w rewii 1000 pięknych dziewcząt wykorzystano system specjalnie ustawionych luster, dzięki czemu widz mógł na scenie zobaczyć liczbę tancerek obiecaną w tytule przedstawienia).
Programy (rewie), które zaprezentowano w Morskim Oku, to m.in.: Klejnoty Warszawy (1928); Warszawa w kwiatach (1929); 1000 pięknych dziewcząt. Dodatek nadzwyczajny (styczeń 1933 r.).
Historię „warszawskiego Casino de Paris”, bo tak nazywano teatr Morskie Oko, zamknęła Rewia Warszawy. Premiera odbyła się 3 czerwca 1933. Do upadku sceny przyczyniły się: kryzys gospodarczy, który na początku lat 30. XX w. szczególnie boleśnie dotknął Polskę, zubożając społeczeństwo, lecz przede wszystkim wygórowane żądania finansowe największych gwiazd, doprowadzające kasę teatralną do ruiny. Ponadto rewia w paryskim stylu przestała być modna, ustępując miejsca komedii muzycznej.