Przyjaźnił się z Elżbietą Bośniacką, korespondował z malarzem Juliuszem Kossakiem. Został pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie.
Ze względu na fascynację folklorem z rejonu Mazowsza (co uczynił motywem naczelnym swojej poezji) sam siebie nazywał Mazurzyną, biednym Mazurzyną lub lirnikiem mazowieckim. Nie jest wykluczone jednak, że w czasie galicyjskiej wędrówki odwiedził również Tatry. Może na to wskazywać wiersz pt. Strzelec (Biblioteka Warszawska t. 3, 1843, s. 568), będący jednym z pierwszych, wiernych przedstawień Morskiego Oka w poezji polskiejJan Nowakowski: „Lata spiskowe” Lenartowicza, w: „Pamiętnik Literacki” R. XLVI (1955), zesz. 3)..
Twórczość Tworzył wiersze patriotyczne i religijne, poematy historyczne oraz liryki oparte na folklorze mazowieckim, a także rzeźby portretowe, nagrobki. Jako poeta debiutował w 1841 r. W 1847 r. w „Dzienniku Mód Paryskich” opublikował poemat Pierwsze przedstawienie Hamleta.