była również patronką położnych.
Jej małżonkiem był Chnum – boski garncarz kształtujący z gliny na kole postacie ludzkie, w czym mu pomagała poprzez kształtowanie dziecka w łonie matki. Wraz z nim wchodziła w skład bóstw Enneady z Abydos (Abdżu) jako włączona do kręgu ozyriackiego. Występowała też w składzie hermopolitańskiej OgdoadyWspólną cechą czterech par bóstw Ogdoady hermopolitańskiej było wyobrażanie ich z głowami żab lub węży (J. Lipińska, M. Marciniak: Mitologia starożytnego Egiptu. Warszawa: WAiF, 1986, s. 36).. W Epoce Późnej przedstawiano ją jako uczestniczącą w scenie pośmiertnego spłodzenia Horusa.
Kult Czczono ją głównie w Her-ur, w okolicach Hermopolis, ośrodkiem kultu było również Abydos. W późniejszych czasach oddawano jej cześć przede wszystkim w Antinoe (rzym. Antinoopolis), choć w roli opiekunki rodzących i położnic w znacznym stopniu zastąpiła ją Toeris.
Grecy utożsamiali ją z Ejlejtyją. Wcześniej, od epoki Starego Państwa Egipcjanie identyfikowali z nią także boginię Nechbet.