Walczył w I wojnie światowej, dużo podróżował. Zajął stanowisko antyniemieckie i prowojenne. Od sierpnia 1915 przebywał w Rosji, dokąd ewakuował się z Warszawy przed zbliżającą się ofensywą niemiecką. Należał do publicystów moskiewskiego „Echa Polskiego” wkrótce po założeniu tego tygodnika we wrześniu 1915 przez związanego z Partią Konstytucyjno-Demokratyczną Aleksandra Lednickiego, współpracował także z działem literackim „Gazety Polskiej”, głównego pisma Narodowej Demokracji w Rosji. W 1916 przebywał w Moskwie. W 1916 ogłosił serię tekstów na łamach dziennika „”, organu prowojennej . Przyjaźnił się z rosyjskim poetą Konstantinem Balmontem. Przedstawiał Stany Zjednoczone jako realizację idei wolności, o którą miała w jego przekonaniu toczyć się I wojna światowa.

Po rewolucji lutowej w Rosji pozostawał zaangażowany politycznie. W 1917 podczas obchodów rocznicowych Konstytucji 3 maja w Związku Wojskowych Polaków wygłosił referat przeciwstawiający marksistowskiej walce klas ideę solidaryzmu. Latem 1917, w okresie puczu Korniłowa, był korespondentem „Polskich Sił Zbrojnych”, organu prasowego Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego (Naczpolu), przy Stawce Naczelnego Dowódcy armii Imperium Rosyjskiego, a jego panegiryczny artykuł o gen.