Hellschreiber (dalekopis Hella) – wynaleziony przez Rudolfa Hella rodzaj dalekopisu. Był stosowany do połowy XX wieku przy transmisji danych w sytuacjach, gdy mogły nastąpić zakłócenia (tak przy transmisji drogą radiową czy przez kable naziemne). Idea hellschreibera została opatentowana w 1929. Istotne znaczenie odgrywała w przekazywaniu informacji przez dziennikarzy aż do lat 80. XX wieku. Dziś bywa jeszcze stosowana przez krótkofalowców.
Sposób transmisji danych W nowocześniejszych urządzeniach każda litera czy znak pisarski jest zamieniany w raster 7 × 7, a więc w obraz składający się z 49 punktów. Tak też może zostać przesłany tą metodą w gruncie rzeczy każdy znak graficzny. Dlatego ta metoda transmisji odgrywała dużą rolę w krajach azjatyckich.
Plik:Hellschreiber-codierung.gif
Dla każdego znaku graficznego nadajnik ma osobną tarczę kodującą, która po naciśnięciu odpowiedniego przycisku w urządzeniu wykonuje obrót. Obracając się tarcza dzięki odpowiednim wypustkom wytwarza impulsy o odpowiedniej długości i charakterystyce.
Plik:Hellschreiber-modulation.gif