Mykoła Iwanowycz Kostomarow (, ur. w Jurasowce, zm. w Petersburgu) – ukraiński historyk, pisarz i etnograf oraz jeden z pierwszych krytyków literatury ukraińskiej.
Życiorys Nieślubny syn Iwana Kostomarowa, ruskiego szlachcica i Tetianny z Melnyków, chłopki pańszczyźnianej. Jako syn nieślubny przyjął stan społeczny matki i dopiero w 1832 r. został oficjalnie zwolniony z poddaństwa. W 1836 ukończył studia historyczno-filologiczne na uniwersytecie w Charkowie. W latach 1844–1847 był profesorem na uniwersytecie w Kijowie. W latach 1845–1846 współzałożyciel Bractwa Cyryla i Metodego razem z M. Hulakiem i W. Bilozerskim, brał czynny udział w tworzeniu dokumentów programowych: Knyha buttia ukrajinśkoho narodu (Книга буття українського народу) – wzorowana na Słowach wieszczych Hugues-Félicité-Robert de Lamennais i Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego Adama MickiewiczaNa temat czerpania przez Kostomarowa wzorców od Lamennais i Mickiewicza donosił carowi hrabia Siergiej Uwarow w związku z prowadzonym przez siebie śledztwem w następujących słowach: „Pierwsza połowa, w której mowa jest o narodach europejskich, niemal dosłownie wzięta jest z Lamennais’a, Mickiewicza i innych pisarzy tego rodzaju [...] Druga, główna część, poświęcona jest Ukrainie”. Zob: Hryhorij Werwes Tam gdzie Ikwy fale, Warszawa 1973, s. 52-53.