By móc dalej rozwijać swój projekt Otis przeniósł się do Filadelfii. Namówiony również przez zarządcę firmy parowozowej „Garrett and Eastwick”, Josepha Harrisona zbudował dla niego prototyp w 1836 roku. 15 czerwca 1836 r. William S. Otis zgłosił wniosek patentowyAlfred Wiślicki. Historia koparek i pogłębiarek do początków XX w.. Dokumentacja patentowa przepadła podczas pożaru Biura Patentów i Marek Handlowych Stanów Zjednoczonych. Patent został zgłoszony ponownie 27 października 1838 r., a 24 lutego 1839 r. oficjalnie przyjęty i figurujący pod numerem U.S. Patent No 1089 „Crane-excavator for excavating and removing earth”Crane-excavator for excavating and removing earth Google Patent Search. Według opisu patentowego maszyna posiadała zawieszone na wysięgniku ramię, podnoszone układem wielokrążków przez cięgna łańcuchowe, na końcu którego była łyżka. Koparka nabierała urobek łyżką i po obrocie wysięgnika o 90 stopni ładowała na wagony. Posiadała niezależny mechanizm jazdy poruszając się po torowisku kolejowym. Pojemność łyżki wynosiła 1,5 jarda sześciennego (1,15 m³), osiągała wydajność 64 m³ na godzinę. Koparka Otisa po raz pierwszy została zastosowana przy budowie kolei Western Railroad w 1837 pomiędzy Springfield a Worcester w stanie Massachusetts. Do 1840 r.