Historia Wiadomo, że już w XIV wieku w Imperium Osmańskim istniał system przydzielania jeźdźca do lenna, system ten musiał już istnieć w okresie panowania Murada I. Jeździec otrzymywał z lenna dochód i miał w zamian obowiązek stawiać się wezwany na kampanie wojenne wraz koniem, bronią, zbroją, namiotami oraz jednym lub dwoma uzbrojonymi podkomendnymi (liczba ta zależała od wartości lenna). Od posiadanego lenna zwanego timarem określano ich timariotami. Timarioci od końca XIV wieku do końca XVI wieku stanowili główną (obok janczarów) i najliczniejszą siłę wojsk osmańskich. W celu uzależnienia timariotów od rządów osmańskich i zerwania ich przywiązania do swoich ziemi dokonywane były obustronne deportacje timariotów pomiędzy Rumelią i Anatolią.
Do 1500 r. ustaliła się terminologia systemu lennego. Timary, będące najmniejszymi lennami o wartości do 20 tysięcy akcze rocznie, przydzielano jeźdźcom. Oficerowie jazdy otrzymywali lenna subaszilik (po 1500 r. częściej określane jako zeamet) o wartości do 100 tysięcy akcze rocznie. Otrzymane lenno nie było otrzymywane na własność, sułtan w każdej chwili mógł je odebrać i nadać innej osobie, zwłaszcza jeśli jeździec nie stawiał się na wyprawy wojenne.