Infrastruktura S-25 była stopniowo zastępowana przez kompleksy S-300P i S-300PM. Rakieta W-300 (205, wyrób 205) była jednostopniowym pociskiem na paliwo ciekłe w układzie kaczki. Pierwsze pociski miały zasięg 35 km i mogły zwalczać cele na wysokości do 25 km, po kolejnych modyfikacjach osiągi wzrastały i ostatnie serie pocisków z 1982 roku miały zasięg 42 km i pułap 30 km.
Ciągłej modernizacji podlegały też silnik, układ naprowadzania na cel i niezawodność podzespołów systemu. Głowica miała masę 235 kg i była aktywowana zapalnikiem zbliżeniowym. Do odpierania zmasowanych nalotów opracowano głowicę z ładunkiem jądrowym o mocy 10 Kt. Pocisk był ustawiany pionowo na pozycji startowej i po starcie kierowano go w stronę celu. Przez 25 lat była to jedyna rakieta z taką metodą startu, obecnie jest to normą.
W skład systemu S-25 wchodziły radiolokatory wykrywania A-100, oraz radary naprowadzenia B-200 (znajdowały się one w półpodziemnym bunkrze), startowe stoły SM-63 (SM-82) dla rakiet W-300. Elementy systemu tworzyły dwa pierścienie wokoło Moskwy: zewnętrzny – o promieniu 90 km od centrum Moskwy – 34 pozycje startowe, wewnętrzny – o promieniu 50 km od centrum stolicy – 22 pozycje z radarami B-200.