Zawsze przemieszczali się po spokojnym morzu, nie znając burzy czy niebezpieczeństwa.
Początków ludu Feaków upatruje się w Fajaksie, synu Posejdona i porwanej przez niego nimfy Korkyry, wodzu, pod przywództwem którego Feakowie opuścili zamieszkiwaną wcześniej Hyperię, skąd przepędzili ich Cyklopowie. Rzeczony Fajaks spłodził dwóch synów, z których pierwszy, Alkinoos, objął po nim rządy nad Feakami. Drugi syn, Lokros, osiedlił się w Italii, dając początek Lokryjczykom.
Pierwszym królem Feaków był Nausitos, syn Posejdona zrodzony z Periboji.
Za czasów Odyseusza Feakami rządził władca imieniem Alkinoos, wnuk Posejdona. Jego żona nazywała się Arete, córka zaś Nauzykaa. Zamieszkiwał on w spiżowym pałacu o złotych drzwiach, zdobionym stojącymi na postumentach rzeźbami młodzieńców trzymających pochodnie, zapalane w trakcie długich, nocnych biesiad. Tam na zdobionych krzesłach rozstawionych na haftowanych dywanach zasiadali królewscy biesiadnicy, pijąc i śmiejąc się pod przewodnictwem monarchy i jego żony. Za pałacem Alkinoosa zasadzono sad bogaty w drzewa rodzące owoce przez cały rok. Rosły tam jabłonie, grusze, śliwy, figi i granaty.