Start olimpijski w Tokio w 1964 ponownie przyniósł jej wicemistrzostwo igrzysk, tym razem w sztafecie 4 × 100 m; White otwierała bieg, a partnerowały jej Wyomia Tyus, Marilyn White i Edith McGuire. Amerykańska sztafeta przegrała z Polkami, a wyprzedziła Brytyjki. W konkursie skoku w dal na tokijskich igrzyskach White uplasowała się na 12. miejscu. Startowała jeszcze na dwóch olimpiadach jako skoczkini, zarówno w Meksyku (1968), jak i Monachium (1972) zajmując 11. miejsce. Była pierwszą reprezentantką USA, uczestniczącą w pięciu igrzyskach olimpijskich.
Z innych sukcesów sportowych White należy wymienić medale igrzysk panamerykańskich w skoku w dal; poza brązowym krążkiem w 1959 zdobywała złoto w 1963 i ponownie brąz w 1967, a także złoto w sztafecie 4 × 100 metrów w 1963. Była dwanaście razy mistrzynią kraju. Ustanowiła siedem rekordów USA, z czego ostatni (6,55 m) przetrwał szesnaście lat. 34 razy powoływano ją do reprezentacji USA na mecze międzypaństwowe, w tym kilkakrotnie na konfrontacje z silną ekipą radziecką.