W sumie zbudowano 1735 parowozów dla kolei niemieckich (do 1944 roku) i dalsze 226 sztuk dla kolei francuskich, w latach 1944-46. Ostatnie 10 parowozów zmontowano w 1949 w NRD z kotłów dostarczonych przez duńską firmę Frichs do fabryki Borsiga w 1944 i znajdujących się tam części. Była to najdłużej budowana seria parowozów dla kolei niemieckich. Łącznie wyprodukowano 1989 lokomotyw.
Po zakończeniu drugiej wojny światowej parowozy te znalazły się na sieci kolei RFN i NRD, Polski i Francji a od końca lat 50. Turcji. W 1949 roku liczba omawianych parowozów wyprodukowanych po wojnie i będących w posiadaniu kolei poszczególnych krajów wynosiła:
DB (RFN) od września 1949: 1242 sztuki, DR (NRD): 335 sztuk, PKP (Polska): 67 - 140 sztuk (w zależności od źródeł), ČSD (Czechosłowacja): 3 sztuki, ÖBB (Austria): 11 sztuk, SNCF (Francja): 14 sztuk (zwanych we Francji serią 150X), SNCB (Belgia): 1 sztuka.
Informacje techniczne dotyczące eksploatacji parowozu w Polsce PKP przejęło około 140 parowozów, numery nadano 132 a uruchomiono 127. Parowóz był bardzo mocny, dlatego używano go początkowo do obsługi najcięższych pociągów (rolę tę przejęły później Ty246 i Ty51).