Zawierają nasiona wielkości grochu barwy zielonawej do czarniawej.
thumb|left|200px|Kwitnąca wiktoria w Anglii w 1849 r. thumb|Liść wiktorii królewskiej
Historia odkrycia Pierwszym botanikiem, który znalazł tę roślinę był niemiecki geograf i botanik Thaddäus Haenke. Trafił na nią w latach 1800-1801 na rzece Marmore w Boliwii, ale zmarł zanim zdołał opublikować opis rośliny. Później o roślinie tej donosił Aimé Bonpland – towarzysz wypraw Aleksandra Humboldta. W 1836 roślina otrzymała pierwszą nazwę naukową – Euryale amazonica – zaliczona została do rodzaju znanego dotychczas z Indii. W 1838 r. angielski botanik John Lindley przeklasyfikował ten gatunek do odrębnego rodzaju i nazwał ją na cześć królowej Wiktorii – Victoria regia. Szczegółowy opis gatunku opublikował w 1840 r. Francuz Alcide d’Orbigny.
Od czasu odkrycia gatunku w naturze starano się przewieźć nasiona do Europy. Wielokrotne próby były bezskuteczne i dopiero w 1849 roku otrzymano w Kew Gardens w Londynie 6 pierwszych żywych okazów.