Porównywał on rewolucjonistów do apostołów, gloryfikował Lenina.
Klujew był bliskim przyjacielem i mentorem Siergieja Jesienina. Po jego śmierci napisał poemat Pieśń żałobna o Sergiuszu Jesieninie. Zarówno część jego twórczości chłopskiej, jak i wspomniany poemat, przyczyniły się do zakwalifikowania go jako wroga rewolucji. Wyrażany przez niego niepokój i sprzeciw wobec niszczenia wiekowych wartości widoczny w utworach z lat 20., m.in. w poemacie Wieś, uznano za wyraz ideologii kułackiej. Natomiast nieopublikowany poemat Pogorzelizna potraktowano jako dowód przestępczej agitacji.
W 1934 roku aresztowano go i zesłano do Tomska. W 1937 po ponownym aresztowaniu został stracony. Twórczość Klujewa od lat 20. była wyłączona z obiegu wydawniczego. Dopiero od niedawna stała się przedmiotem badań naukowych.
Twórczość Zbiory wierszy 1911 – Sosien pieriezwon (ros. Сосен перезвон) 1912 – Bratskije piesni (ros. Братские песни) 1913 – Lesnyje byli (ros. Лесные были) 1916 – Mirskije dumy (ros. Мирские думы) 1919 – Piesnosłow (ros. Песнослов) 1919 – Miednyj kit (ros. Медный кит) 1922 – Lwinyj chleb (ros. Львиный хлеб) 1928 – Izba w pole (ros. Изба и поле) 1934 – Razrucha (ros. Разруха) – nieukończony cykl wierszy