Zimą hajducy rozpraszali się, kryjąc się w gospodarstwach wiejskich okolicznej ludności. Na wiosnę spotykali się w umówionej miejscowości, przy czym zawinione niestawiennictwo groziło poważnymi konsekwencjami. W szczególności, jeśli hajduk dopuściłby się zdrady, mógł spodziewać się odwetu i śmierci nawet po wielu latach.
Tej samej nazwy używano także w XVI i XVII wieku wobec „junaków”, którzy z Pomorza Weneckiego napadali na ziemie tureckie.
Zobacz też wojna podjazdowa
Przypisy
Bibliografia S. Orgelbranda Encyklopedia Powszechna, t. VI, 1900 r., s. 469
Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda Kategoria:Imperium Osmańskie Kategoria:Partyzantka